"No eres más grande por conocido, que por sonrisas contigo."
- Triana Povedano

lunes, 9 de septiembre de 2013

Te amo.

Ya no sé qué hacer. Siento que te estoy perdiendo, y no lo quiero. 
Siento que estoy perdiendo todo y solo por ser una tremenda gilipollas. 
Si te vas, no sé qué voy a hacer con mi vida, ¿por qué todo es tan difícil? 
Quiero pensar que esta es la definitiva, que tú me vas a llevar al paraíso, me vas a sacar de este pozo vacío, lleno de oscuros pensamientos, o incluso... Que me vas a llevar al altar... Y al hospital.
Quiero pensar que no te entregué todo para nada, quiero pensar que la distancia que hay ahora, sólo son números que le restaremos a 0 metros en unos años.
Quiero pensar que me harás vivir al máximo, que me abrazarás cuando llore, que te haré un chocolate caliente, un té o un café cuando estés triste y me sentaré a escuchar tus batallitas.
Quiero imaginar que en un futuro volverás cada seis meses sin falta, nos acostaremos en la cama y me contarás todo lo que has vivido en el ejército, si has hecho amigos nuevos...
Lo doloroso será cuando te vuelvas a ir, pero podré soportarlo, porque mi corazón siempre irá a donde tu vayas. Estemos, o no juntos.
Pero si te vas, si no estás a mi lado, si desapareces de mi vida... No sé si podré cumplir la promesa. No podré vivir sabiendo que tu ya no estás en este mundo, ¿para qué seguir yo en él? Y si no estás a mi lado, no sé si podré ser tu amiga, porque te amo, te amo demasiado, y no volveré a cometer el mismo error. No te voy a hacer más daño.
Sólo te pido, que recuerdes lo bueno, que nos hace feliz. Y también lo malo, que nos hace más fuertes... 
Te amo, muchísimo. Más de lo que nadie imagina, más de lo que yo creía que podía amar.
Eres único.

Te quiero, Diego Moreno Peña, mi soldado, mi teniente, mi niño, mi ángel salvador, mi sol, mi estrella fugaz, Dieguchi, Gomita.
Te amo, mi tonto.
Te kimo, mi vida, mi amor.
Nunteru, o|x

Querida yo del futuro:

Por favor, sonríe. 
Quizá nadie te haga feliz en este instante, quizá nadie te comprenda y simplemente quieras morir. No lo hagas. Si mueres, ¿quién va a hacer feliz o a comprender a gente como tú? 
Si algún día decides suicidarte, recuerda que estás escribiendo esto estando mal, lo que demuestra que esperanza te queda. 
Lo sé, sé que tienes una mierda en una mano y una cuchilla en la otra. No te preocupes, usa la mierda. Se la puedes lanzar a alguien a la cara. 
También sé que la vida es injusta, pero tú puedes hacerla justa. 

TÚ ERES UNA SOÑADORA. 

Venga, cariño, alguien habrá que te quiera. Ya sé que tú misma no te quieres, te ves gorda y eres rara. Soy tú, ¿recuerdas? Pero no a todos se nos agracia, tú al menos tienes amigos. Créeme, soy tú, no te defraudaré. 

Te quiere, tu yo del pasado,

martes, 26 de marzo de 2013

Eres lo que eres.

Eres mi inspiración, mi musa, mis letras.
Letras que van contigo, pero si te vas, es el peor de los castigos.
Mis versos se vuelven besos de palabras que escribo cada noche, pero que nunca llego a enviar.
Mi prosa, todas esas historias son todas las que quiero vivir contigo, una a una, palabra a palabra, susurro a susurro.
Mi música, tan melódica cuando tu felicidad me roza, tan ruidosa cuando te encuentras mal. Son arpegios mal tocados, acordes mal sonados, ruido.
Eres mi vida, eres lo que más amo. A estas alturas eres mi felicidad. Me es muy difícil imaginarme un futuro sin ti... Te amo.

PD.: ¿Alguien me da zumo?

domingo, 3 de febrero de 2013

Lo que puedo agradecerte. (o|x)

Caminas mirándote a los zapatos
piensas lo que sufriste durante años.
Levanta la barbilla, quiero verte sonreír,
eso es poco por todo lo que has hecho por mí.
Vida mía,no espero que te rías, 
esta poesía no esta hecha con melancolía.
Que eres mi vida y más, sin ti no podría aguantar.
Eres maravilla y elegancia, eres vida y gracia.
Eres lo más bello que conocí
no me arrepiento que seas parte de mí.
Aparte de aparecer, - que ya es- 
me ensañaste a aprender:
Aprender de los defectos, de los malos momentos.
De todo lo que he perdido y lo que he recibido.
Morder tu labio es placer, hacerte reír mi hobby.
¡Y tú no me tratas como si fuese una PocketPolly!
Que es pesadilla amanecer cada día,
y no sentir tu respiración en mi barbilla.
La felicidad es palpable cada vez que me susurras
¡que soy lo más agradable!
No me queda por contar, sé todo lo que puedo amar
y tú sigues diciendo que me quieres más.
Me sacaste de mi caja de cristal,
me hiciste ver que el mundo no sólo sabía dañar.
Y por eso, mi amor... Te amo, y te lo agradezco. Gracias.

miércoles, 30 de enero de 2013

Lo que amo de ti.


No, yo no te amo a ti.
Amo a tus ojos, como me miran. Su color.
Amo a tus labios y como sonríes con ellos. Su sabor.
Amo a tu pelo, chorro suave. Su brillantez.
Amo a tus brazos, como me rodeas con ellos. Su calor.
Amo a tu forma de pensar, sus ideas apresuradas. Su genio.
Amo a tu gusto musical, los acordes de guitarra puros. Su letra.
Amo a tu personalidad, su forma de ser. Tan especial.
Bueno, creo que quedó claro que todo lo que amo de ti...

(Dedicado a DMP)

O que eu amo sobre ti (Lo que amo de ti- Versión gallego)

Non, eu non te amo.
Eu amo o seus ollos, ao mirar. A súa cor.
Eu amo o seus beizos, e sorrir con eles. O seu sabor.
Eu amo o seu pelo, que chorro suavidade. O seu brillo.
Eu amo o seu brazos, como me preto con eles. O seu calor.
Eu amo o xeito que pensa, as súas ideas precipitada. O seu xeino.
Eu amo o seu gusto musical, os acordes de guitarra puros. A súa letra.
Eu amo a súa personalidade, o seu xeito de ser. Xeito especial.
Ben, creo que quedou claro que eu amo ti...

jueves, 10 de enero de 2013

Me vuelves loca.

No soy sólo yo, eres tú, eres tú él que me vuelve una estúpida sin cerebro.
Cuando oímos esa canción triste a más no poder, y automáticamente sonreímos, porque nos recuerda al otro.
Cuando ese "eres perfecta" fluyó por mis oídos hasta caer en mi corazón, haciendo que toda mi piel susurrase baladas de amor.
Cuando me sonríes y cuando me llamas. Cuando me siento sobre tus piernas a hablar contigo, dándonos igual que piensen que somos pareja, porque ambos sabemos que no lo somos.
Cuando nos quedamos callados, mirándonos a los ojos, sonriendo, sin nada que decir.
Cuando me muerdo el labio y tú me acaricias la mejilla.
¿Soy tonta por enamorarme de esos momentos?
Quizá. Pero empiezo a entender las baladas de amor.

viernes, 4 de enero de 2013

Sometimes

Aquí estoy, mirando las estrellas en una fría noche. Lo música es la única acompañante de mis suspiros que se lleva el frío viento. Sonreí y miré a mi derecha. Te vi, estabas precioso. Tus ojos me miraban atentamente mientras buscaban los míos. Me mordí el labio inferior y pestañeé. Ya no estabas.
El mojado césped me enfriaba la piel de tal manera que se me erizaba el vello. Cerré los ojos con fuerza y una díscola lágrima cayó de uno de ellos.
¿Por qué no era real? ¿Por qué no estabas a mi lado?
La canción paró y grité. Nadie podía oírme, no estaba dónde estaba.
Las estrellas, el viento y la oscuridad eran los únicos que acompañaban a mis lágrimas.

miércoles, 2 de enero de 2013

Día de metro y esas hormigas llamadas personas.

Cogí el metro, estaba sola. Miré por la ventana y sólo se veía negro. Hasta que no pasaron al menos tres estaciones no empezaron a subir personas. La música de mis auriculares endulzaba mi estancia allí.
Una señora mayor me dedicó una de, al parecer, sus mejores sonrisas y le devolví el saludo. No la conocía de nada, pero se había mostrado amable.
Miré a otro lado y vi a una mujer de tristes ojos azules. Miraba a un señor que no la miraba. Cuando bajaron en la misma parada ella le sonrió y se fue el tren.
Una chica a la que conocía, me saludó. "Mierda." Le sonreí falsamente.
Un señor de mediana edad se sentó a mi lado y empezó a hablar. No sé si era a mí, pues con los auriculares no le escuchaba, y él no me llamó la atención en ningún momento.
Estaba nerviosa, insegura de lo que hacía. Miré mi bolso, la hora y la estación por la que iba el transporte. Era tarde para echarse atrás.